روز دوازدهم:

امروز صبح میخواستیم به دریاچه Moraine بریم. یک دریاچه زیبای دیگه با آب فیروزه‌ای فوق‌العاده که یکی از نمادهای کاناداست و هر جای دنیا که باشید به احتمال زیاد حداقل عکسش رو قبلا دیدید. نکته کنکوری این دریاچه اینه که پارکینگش ظرفیت محدودی داره و بازدیدکنندگانش بسیار زیادند. پس همیشه صبح اول وقت پارکینگش پر میشه و بقیه ماشینها به پارکینگ دریاچه لوئیس هدایت میشن و از اونجا، بعد از ایستادن در یک صف یک تا دو‌ ساعته و‌ پرداخت مبلغی و فقط از ساعت ۸:۴۰ صبح به بعد، به این دریاچه آورده میشن. این روش حداقل چند ساعت از وقت ارزشمندتون رو حروم میکنه و تازه اون ساعت دیگه خیلی دریاچه شلوغه و بعیده بتونید عکسهای خوبی بگیرید‌. راه حل اینه که بازدید از این دریاچه رو اولین برنامه روزتون بگذارید و صبح خیلی زود و قبل از پر شدن پارکینگ به این دریاچه برید.



راستش ما هم همین کار رو کردیم و ساعت ۵:۳۰ صبح زدیم بیرون. ولی وقتی به ورودی پارکینگ رسیدیم در کمال ناباوری دیدیم به دلیل شلوغی بیش از حد در اون فصل، ظرفیتش تکمیل شده و به سمت پارکینگ دریاچه لوئیس هدایت شدیم. حالمون گرفته شد. تا حرکت اولین اتوبوس از پارکینگ چند ساعتی معطلی داشتیم. تصمیم گرفتیم توی این چند ساعت، یک تریل دیگه رو بریم. در راه این تریل دوباره از جلوی ورودی پارکینگ دریاچه موران رد میشدیم. به بچه‌ها گفتم یعنی میشه الان چند تا ماشین بیرون اومده باشند و برای ما جا باز شده باشه و راهمون بدن؟! گفتند: عمرا! ولی من باز شانسمون رو امتحان کردم و دوباره در کمال ناباوری این بار راهمون دادند. چون یکی دو تا ماشین خارج شده بودند و جا باز شده بود. خیلی خوشحال شدیم.
رنگ و منظره این دریاچه فوق‌العادست. کنار دریاچه یک صخره بزرگه. از اون بالا برید و از زاویه‌های مختلف دریاچه رو ببینید.





بعد پایین بیاید و مسیر کنار دریاچه رو تا اسکله قایقها جلو برید و از همونجا برگردید. درجه سختی این مسیرها آسون و زمان لازم حدود یکساعت و نیمه.



بعد به Sunshine Village رفتبم. این در حقیقت یک دهکده توریستیه که بیشتر برای اسکی استفاده میشه.



ولی بهترین تریلی که در عمرم دیدم رو اینجا پیدا کردم. من تا به حال صدها تریل رو رفتم. ولی این تریل با در نظر گرفتن پارامترهای مختلف از جمله زیبایی مناظر، طراحی هوشمندانه مسیر، رسیدگی و نگهداری مداوم، امکانات برای بازدیدکنندگان و ... بهترین بوده.
برای دسترسی به این تریل، بعد از پارک کردن ماشینتون در پارکینگ رایگان دهکده، بلیط رفت و‌ برگشت تا قله رو به قیمت ۴۵ دلار بخرید. تا یک جایی از کوه رو با تله‌کابین بالا میرید و بعد پیاده میشید و بقیه رو با تله‌سیِژ (Chairlift) میرید.







مجموعِ این دو، نیم ساعت طول میکشه.‌ لباس مناسب همراه داشته باشید. چون روی قله، دما وسط تابستون هم به صفر درجه میرسه! از روی قله، تریلها شروع میشه. کمی که در تریل پیش برید، درست موقعی که به سمت دیگه کوه سرازیر میشید یکدفعه یک منظره بی‌نظیر و رویائی جلوتون ظاهر میشه.‌ یک دشت سبز بزرگ که در اون چهار دریاچه زیبا قرار داره و دور تا دور اون هم پر از کوههای زیباییه که همیشه برف دارند.



بعد در تریل به مسیرتون ادامه بدید تا به درون این منظره کارت‌پستالی برید!










تقریبا در تمام مسیر دو‌ طرفتون پر از گلهای وحشی رنگارنگه و‌ از کنار جویبارها و دریاچه‌های زیبایی میگذرید.





در پایان به سمت پایین دشت سرازیر بشید. در این صورت طول مسیر سه کیلومتره که همش سرپایینیه و‌ درجه سختی اون آسونه و حتی برای بچه‌ها و سالمندان هم مناسبه.‌ میتونید وسط راه، تریل دایره‌ای که دور دریاچۀ وسطی دور میزنه هم به مسیرتون اضافه کنید که در این صورت طول مسیر به هفت کیلومتر و سختی اون به متوسط افزایش پیدا میکنه. در این صورت زمان لازم برای بازدید از این منطقه ۴ الی ۵ ساعته. ولی ارزشش رو داره.



در پایان این تریلهای دایره‌ای، شما ارتفاعی که با تله‌سیِژ بالا رفته بودید رو پیاده پایین اومدید و در نتیجه برای برگشت به دامنه و پارکینگها، فقط کافیه سوار تله‌کابین بشید. البته میتونید تمام این مسیر رو هم برگردید و برای برگشت هم هر دو‌ رو سوار بشید، ولی در این صورت تمام مسیر برگشتتون سربالائیه و علاوه بر خستگی خودتون، تمام زحمات طراح خوش ذوق این تریل برای سرپایینی بودن تمام مسیر رو هم به باد فنا دادید!
چون این آخرین تریل این سفرمون بود چوبدستیهایی که از تریل اول این سفر دنبالمون بود رو در پایان تریل و قبل از سوار شدن به تله‌کابین همونجا گذاشتیم تا نفرات بعدی در صورت نیاز ازشون استفاده کنند. این رسمیه که بین هایکرها مرسومه و دوستش دارم.



در پارکهای جسپر و بنف چند تله‌کابین مختلف وجود داره که روی بعضیهاش هم تبلیغات فراوان میشه و خیلی شلوغند. ولی هیچکدوم به این زیبایی نیستند. این تریل به دلایلی که در این نوشته نمی‌گنجه بین توریستها کمتر شناخته شدست و هنوز خیلی خلوت‌تر از اونیه که باید باشه. پس تا دیر نشده بشتابید که غفلت موجب پشیمانیست.
تعداد تریلهای پارک بنف حتی از جسپر هم بیشتره و به صد و هشتاد تریل رسمی و غیر رسمی میرسه! ما در طی اقامت تقریبا سه روزمون در این پارک حدود نُه تریل رو رفتیم.‌ شما اگر وقت بیشتری داشتید میتونید از این تریلها هم بازدید کنید:

- Johnston Canyon to Ink Pots

- Tunnel Mountain Trail

- Sulphur Mountain Trail

حدود ساعت ۳:۳۰ زدیم بیرون و  چهار عصر به شهر بنف رسیدیم. شهر قشنگی بود ولی بسیار شلوغ و لبریز از توریست.‌ خلوتی و حال و هوای شهر جسپر رو بیشتر میپسندیدم. توی یک تیم‌هورتون در شهر استراحت کوتاهی کردیم. بعد به سمت شهر کلگری راه افتادیم و حدود ساعت شش عصر به خونه‌ای که در این شهر گرفته بودیم رسیدیم.



روز سیزدهم:

امروز باید به شهرهامون برمی‌گشتیم. ساعت پنج و نیم صبح بیدار شدیم و هفت و نیم به فرودگاه رسیدیم. ماشین رو در شعبه آلامو در فرودگاه کلگری تحویل دادیم. ما ساعت ده با ایرترانست به مونترال پرواز داشتیم و شهاب ساعت یازده با وست‌جت به تورنتو.‌ در سالن از هم جدا شدیم و هر کدوم با پرواز جداگانه‌ای به شهر و خونمون برگشتیم و به این ترتیب این سفر هم به پایان رسید.