روز دهم:

صبح ساعت هفت به سمت جنوب و پارک بنف به راه افتادیم. این پارک یکی از پارکهای ملی کاناداست که بعنوان زیباترین پارک ملی کانادا شناخته میشه. بهترین زمان برای بازدید از اون از نیمه جولای تا پایان آگوسته. اینکه آیا جسپر زیباتره یا بنف یک بحث قدیمیه. نظر شخصی من بعد از دیدن هر دو اینه که جسپر به خاطر بکر و خلوت بودنش حس بهتری به آدم میده. از اون طرف مناظر و به خصوص دریاچه‌های بنف بی نظیرند. ولی خب خیلی شلوغ و پر از توریسته و از اون حس آرامش و امکان لذت بردن از طبیعت بکر خبری نیست.
جاده‌ای که دو پارک ملی جسپر و بنف رو به هم متصل میکنه، از شهر جسپر تا دریاچه لوئیس که Icefields Parkway نام داره دویست و سی کیلومتره و یکی از زیباترین جاده‌های دنیاست.









ساعت هشت و نیم به Wilcox Trail رسیدیم. یک کوه با مناظر پانورامای زیبا. طول مسیر اصلی چهارده کیلومتر با درجه سختی متوسطه که حدود شش ساعت زمان میبره. میتونید فقط تا صندلیهای قرمز برید که در این صورت دو الی سه ساعت بیشتر زمان نمیبره. این تریل بصورت رسمی جزو پارک جسپر به حساب میاد.









در ادامه مسیر وارد محدوده پارک بنف شدیم و به Peyto Lake Viewpoint رفتیم. یک دریاچه با رنگ فیروزه‌ای زیبا که از آب شدن یخچالهای طبیعی تغذیه میشه و در دل انبوهی از درختان کاج قرار داره. دو تا پارکینگ داره که بالایی که نزدیکتر به منظرست مخصوص اتوبوسهای توریستی و معلولینه. پس در همون پارکینگ اول پارک کنید و مسیر تریل رو بالا برید.‌ وقتی به سکوی چوبی مخصوص دیدن منظره میرسید جمعیت زیادی رو میبینید که از همه جای دنیا هستند و اونهایی که از کشورهای کمتر توسعه یافته اومدند رسما دارند از سر و کول هم بالا میرن و توی هر عکسی حداقل ده تا آدم غریبه هست. غصه نخورید! بدون اینکه اونجا توقف کنید مسیر رو به طرف بالا ادامه بدید. سمت راستتون دو-سه تا مسیر فرعی خاکی جدا میشه. توشون نرید. بعد از پنج دقیقه به یک دو راهی میرسید که ابتدای یک مسیر دایره‌ایه. اینجا به سمت راست برید و در ادامه، اولین مسیر فرعی خاکی که میبینید رو برید. این مسیر خاکی اخیر، هیچگونه تابلو و علامتی نداره. نشونش اینکه کنارش یک دکه کوچولو هست. حدود ده دقیقه که توی این مسیر ادامه بدید سمت راستتون یکسری صخره نمایان میشه که از روشون همون منظره‌ای که پایینتر بود رو بسیار بهتر و از بالاتر میبینید. با این تفاوت که فقط خودتون اونجا هستید و حداکثر یکی دو نفر عکاس یا هایکر حرفه‌ای که این مسیر رو بلدند. زمان لازم برای این مسیر حدود دو ساعت و درجه سختی اون آسونه. این یکی از زیباترین منظره هایی بود که تا الان دیدم.







مقصد بعدی دریاچه لوئیس بود.








کنار دریاچه لوئیس همیشه شلوغ و پر از توریسته. برای فرار از جمعیت یا از طریق تریل Lake Louise Shoreline که مسیر بدون شیب دور دریاچه لوییسه، دریاچه رو دور بزنید و‌ به سمت مقابلش برید و یا تریل  Fairview Lookout رو برید. تریلی با درجه سختی آسون، طول دو کیلومتر و زمان دو ساعت. در پایان تریل دیدی کمی بالاتر از معمول به دریاچه لوییس و هتل مشهور مشرف به اون، یعنی Fairmont Chateau دارید. ما گزینه دوم‌ رو انتخاب کردیم.



نهایتا به خونه‌ای که در یکی از شهرهای کوچک اطراف پارک (شهر Golden) اجاره کرده بودیم رفتیم.





روز یازدهم:

ساعت ۵:۳۰ صبح از خونه زدیم بیرون. ماشین رو در پارکینگ دریاچه لوئیس گذاشتیم. امروز برنامه سنگینی داشتیم و قرار بود چهار تریل رو با هم ترکیب کنیم که نتیجه چیزی در حدود دوازده ساعت کوهنوردی میشد. از تریل دریاچه Agnes شروع کردیم و تا دریاچه آئینه‌ای (Mirror Lake) پیش رفتیم.







بعد به سمت تریل Plain of the Six Glaciers رفتیم. یک مسیر کوهستانی که از کنار چند کوه و یخچال طبیعی رد میشه.













نزدیک ظهر به یک چایخونه میرسید.



از اونجا تا نقطه انتهایی این تریل یک ساعته که با برگشتش دو ساعت زمان میبره.‌ نزدیک چایخونه چند نیمکت با منظره‌ای زیبا وجود داره که ساندویچهای ناهارمون رو همونجا خوردیم.





بعد در مسیری که اومده بودیم برگشتیم تا به یک دوراهی رسیدیم که یکی از راهها در مسیر تریل و قله کوه Big beehive می‌افتاد. انداختیم توی اون مسیر.
این در حقیقت کوه سمت راست دریاچه لوئیسه که به شکل یک کندوی عسل بزرگه و اسمش از اینجا میاد. از قله اون میتونید منظره زیبایی از دریاچه لوئیس رو‌‌ ببینید. یک ساعت قبل از رسیدن به قله شیب زیاد و مسیر سخت میشه. ولی اگر جا نزنید جایزتون چنین منظره زیبایی از دریاچه لوئیسه:



 بعد با حرکت در مسیر دریاچه اگنس شروع به کم کردن ارتفاع کردیم.







کنار دریاچه آگنس هم یک چایخونه دیگه وجود داره.



حدود ساعت هفت عصر به کنار ماشین و نقطه شروعمون رسیدیم و به خونه اجاره‌ای برگشتیم.