سفرنامه فلوریدا (قسمت سوم)
روز چهارم:
یکی از نکات جالب در مورد میامی اینه که به دلیل نزدیکی به کشورهای دریای کارائیب و موج مهاجرت از این کشورها و بالاخص کوبا بعد از روی کار اومدن رفیق کاسترو در این کشور، جمعیت لاتینتبارهای میامی به قدری زیاد شده که زبان اول این شهر عملا اسپانیائیه، نه انگلیسی! همه جا بصورت پیشفرض با شما اسپانیایی صحبت میکنند.
یکی از محلههای شهر، هاوانای کوچک (Little Havana) نام داره که قطب فرهنگی و سیاسی کوبائیهای در تبعیدِ مخالف دولت کمونیستی حساب میشه. چیزی معادل لوسآنجلس برای ایرانیهای عمدتا سلطنتطلبِ از وطن گریخته بعد از انقلاب.
به همین خاطر این محله برای توریستها جذابیت داره.
ما به دو دلیل در همین محله خونه گرفتیم. اول اینکه قیمت اقامت در این محله نسبت به بقیه نقاط توریستی و به خصوص ساحل جنوبی مناسبتره و دوم اینکه این محله مرکزیت خوبی داره و با اقامت در اون میشه به همه جای میامی (از جمله ساحل) دسترسی سریع و ارزونی داشت.
امروز صبح پیاده زدیم بیرون تا محله خودمون رو کشف کنیم.
فروشگاهها و رستورانها عموما کوبایی هستند و توی خیابون چندین مجسمه خروس هست.
یک Visitor Centre هست که برای خریدن سوغاتی و یادبودهای مختلف با تم کوبا مناسبه.
بعد به پارک دومینو رفتیم. اینجا جائیه که پیرمردها جمع میشن و با همدیگه بازی محبوب کوبائیها یعنی دومینو بازی میکنند.
بعد از اون به بار Cubaocho رفتیم. این یک بارِ فوقالعاده زیبا و شیکه که بزرگترین مجموعه رام در دنیا رو داره.
برای ناهار به رستوران El Rey de la Fritas در همون محله رفتیم. رستورانی ارزان با برخورد عالی و محیط تر و تمیز.
به خونه برگشتیم و کمی استراحت کردیم. بعد از ظهر دوباره زدیم بیرون.
راههای حمل و نقل شهری در میامی متنوع و ارزونه. به جز اتوبوس (MetroBus) و مترو (MetoRail) که بلیطشون حدود دو دلار و بیست و پنج سنته، دو سیستم رایگان هم در این شهر وجود داره. اولی MetroMover نام داره که یک مونوریل بدون رانندست. شامل سه خطه و تمام داون تاون میامی رو پوشش میده. دومی هم یکسری اتوبوس چوبی بامزه قدیمی به نام Trolley هست که حدود ده خط داره و تمام نقاط توریستی میامی رو در مسیرهاش پوشش میده.
شما عملا با ترکیب این دو سیستم اخیر میتونید کاملا مجانی در قسمت بزرگی از شهر و نقاط دیدنی اون جابجا بشید. ولی مشکل این روش وقتگیر بودن اونه. امروز قصد داشتیم فقط از وسایل حمل و نقل عمومی و رایگان استفاده کنیم. هم برای تجربه کردنش و هم بعنوان یک چالش. اولین مقصدمون بندر میامی بود. پدرو گفت اونجا توی مسیرمه و میرسونمتون. اونجا چرخی در Bayside Market زدیم. ولی جالب نبود. این منطقه پر از توریسته و طبیعتا مغازهها همه تله توریستی بودند.
بسکتبال یکی از پرطرفدارترین ورزشها در آمریکاست. تیم بسکتبال میامی، میامی هیت (Miami Heat) نام داره که در این شهر بسیار پرطرفداره و بازیهاش رو در استادیوم American Airline Arena برگزار میکنه. در کنفرانس شرق بازی میکنه و سابقه سه بار قهرمانی در NBA رو در کارنامش داره. یادمه «شکیل اونیل» در این تیم بازی میکرد. اون زمان تلویزیون ایران نصفشبها بازیهای NBA رو با گزارشهای خوب «عنایت آتشی» پخش میکرد. شاید به این دلیل نصفشب پخش میکردند که جوانان به ورزشهای امپریالیستی جذب نشن! در بازه اقامت ما در میامی، این تیم میزبان تیم ممفیس گریزلیز (Memphis Grizzlies) در قالب لیگ NBA بود. منم فرصت رو مغتنم شمردم و از قبل بلیط بازی رو آنلاین خریدم تا برای اولین بار یکی از بازیهای لیگ NBA رو از نزدیک ببینم.
قیمت بلیط در مقایسه با قیمتهای بلیط در کانادا خیلی ارزونتر و منطقیتره و از پونزده دلار شروع میشه. بازی تا دقیقه آخر مساوی بود و ثانیههای آخر میامیهیت ۱۱۲ بر ۱۰۸ بازی رو برد. شانس آوردیم برد. وگرنه شهر تا سه روز عزای عمومی میشد!
بعد از تماشای بازی با سیستم MetroMover به محله وینوود (Wynwood) رفتیم.
وینوود یکی از محلات میامیه که در شمال داونتاون واقع شده و اغلب ساکنینش رو مهاجران پورتوریکوئی تشکیل میدن. این محله در گذشته یک منطقه صنعتی بوده و به همین دلیل دیوارهای وسیع و کمپنجرهای داره. به تدریج و در چند سال اخیر با نقاشیهایی که هنرمندان روی دیوارها کشیدند به قطب هنر خیابانی (Street Art) تبدیل شده و هنرمندان مطرح زیادی از کشورهای مختلف به اینجا اومدند تا به غنای اون اضافه کنند.
در حال حاضر بیش از ۷۵۰۰۰ متر مربع نقاشی روی دیوارهای این محله وجود داره که این رقم دایم در حال افزایشه. کیفیت نقاشیها بسیار متفاوته. چون بازه مهارت هنرمندها بسیار گستردست و از نوجوونهای آماتوری که فقط چند تا اسپری رنگ دارند شروع میشه و تا مطرحترین نامهای جهان در زمینه هنر خیابانی ادامه پیدا میکنه.
در این محله اصولا یک وجب جای خالی پیدا نمیکنید و پیادهروها، سطلهای زباله، تابلوهای شهرداری و هر چیزی که فکرش رو بکنید توسط هنرمندان یا هنرمندنماها(!) بهش یک حالی داده شده 🙂
طبیعتا راه رفتن در این محله و بازدید از این آثار هنری رایگانه. روز و شب هر کدوم زیبایی خودش رو داره. شبهای دومین شنبه هر ماه گالریها و نمایشگاههایی در زمینه هنر خیابانی در این محله برپاست و جمعیت زیادی تا پاسی از شب در خیابونها هستند و برای همین ما شنبهشب به این محله رفتیم.
برای شام به رستوران مکزیکی Coyo Taco در همون محله رفتیم. قیمتهاش متوسطه ولی به خاطر کیفیتش و واقع شدنش در این محله توریستی همیشه شلوغه و مجبورید برای میز توی صف بایستید.
بعد از شام به بار Miami Mojito Company در همون نزدیکی رفتیم. این بار فقط موهیتو میده! ولی این کار رو بصورت حرفهای و در انواع بسیار متنوع انجام میده. قیمتهاش به نظرم تند و تیز اومد.
آخر شب با ترکیب ترولی و متروموور و اتوبوس به خونه برگشتیم.
هدف این وبلاگ اطلاع رسانی در مورد مهاجرت و زندگی در کاناداست. سعی میکنم تجربیات روزمره خودم رو در این مسیر با شما به اشتراک بگذارم. در کنارش به موضوعات مورد علاقم مثل سفر، سینما و عکاسی هم خواهم پرداخت.