روز سوم:

امروز تولد مژده بود. پس سعی کردم برنامه خاص و پرباری بچینم :) برنامه امروزمون هم نیاز به ماشین داشت. پس در اولین کرایه ماشین اون رو‌ برای دو‌ روز گرفتیم. حدود ساعت ۵ صبح از میامی زدیم بیرون. مقصدمون شهر کی‌وِست (Key West) آخرین جزیره مسکونی از رشته جزیره‌های فلوریدا کیز (Florida Keys) بود. فلوریدا کیز در حقیقت جنوبی‌ترین بخش قاره آمریکای شمالیه. یک رشته صخره مرجانی در جنوب فلوریداست که درون اقیانوس اطلس به طرف کوبا کشیده شده. شامل ۱۷۰۰ جزیرست که فقط حدود ۳۰ تا از اونها مسکونی هستند. سالها ارتباط با این جزیره‌ها فقط از طریق قایق بوده. اوایل قرن بیستم دولت سعی میکنه با راه‌آهن این جزیره‌ها رو به خاک اصلی آمریکا وصل کنه. ولی با وقوع چند طوفان قوی که در فلوریدا شایعه، پروژه هیچوقت به اتمام نمیرسه و نهایتا جای خودش رو به یک جاده میده. جاده ای که کی‌لارگو (Key Largo) که اولین جزیره از این رشته‌جزیره‌هاست رو به کی‌وست (Key West) که آخرین اونهاست وصل میکنه. تقریبا تمام این مسیر که از میون آب میگذره دوباندست و به همین دلیل از میامی تا کی‌وست حدود چهار ساعت رانندگیه!



این منطقه گیاهان و جانوران منحصر به‌فردی داره. مثلا یک گونه آهوی منحصر بفرد یا یک نوع لیموی زرد و کوچیک داره که عطر و طعم قوی‌ای داره و مشهورترین خوردنی این منطقه یعنی پایِ لیمویِ کی (Key Lime Pie) از اون تهیه میشه.
کی‌وست جنوبی‌ترین جزیره مسکونی و یک شهر کوچک توریستی بسیار زیباست. از اون شهرهای کارت پستالی!



آدمهای مشهوری در این شهر زندگی میکردند که از میان اونها میشه به ارنست همینگوی، توماس ادیسون و هِنری فورد اشاره کرد. در یک دوره حتی به عنوان کشور مستقلی از آمریکا اعلام استقلال میکنه! اگر این موضوع براتون جالب بود میتونید عبارت The Conch Republic رو گوگل کنید و داستانش رو بخونید.
با توجه به فاصله چهارساعته میامی تا کی وست اگر بخواید مثل ما یکروزه از این شهر بازدید کنید، حداکثر نصف روز برای بازدید از کی وست زمان خواهید داشت. من اگر میدونستم این شهر اینقدر زیباست طوری برنامه‌ریزی میکردم که حداقل یک شب در این شهر بمونیم و این همون کاریه که به شما توصیه میکنم انجام بدید.
ساعت ۸:۳۰ صبح به کی‌وست رسیدیم. چون اولِ وقت بود جای پارک رایگان توی خیابون گیر آوردیم. ماشین رو پارک کردیم و اول از همه به سراغ نشانه جنوبی‌ترین نقطه خاک آمریکا رفتیم. این نقطه فقط ۹۰ مایل با کوبا فاصله داره. تقریبا در تمام ساعات روز یک صف بسیار طولانی برای عکس گرفتن با این نماد وجود داره. پس اگر همون صبح اول وقت برای بازدیدش برید مجبور نیستید وقتتون رو توی صف هدر بدید.






بعد به باغ پروانه‌ها (Butterfly Conservatory) که حدود دو دقیقه پیاده فاصله داشت. کلا فاصله‌ها در کی‌وست کمه. کل منطقه دیدنی شهر رو میشه با یکساعت پیاده‌روی رفت و شهر هم خیلی زیباست و پیاده‌روی در اون لذت‌بخشه. علاوه بر این اتوبوسهای رایگانی هست که دائما بین نقاط توریستی شهر در حرکته. برای جابجایی میتونید از اونها هم استفاده کنید.



پس بهتره ماشینتون رو همون اول یک جایی پارک کنید و تا آخر بازدیدتون از شهر سراغش نرید.
باغ پروانه‌ها باغی سرپوشیدست که در اون حدود ۶۰ گونه پروانه و چند نوع پرنده و لاک‌پشت نگهداری میشه. از ساعت 9:30 صبح باز میکنه. با توجه به کوچک بودن فضای اون مهمه که اول وقت برای بازدیدش برید تا به شلوغی نخورید. ورودی دوازده دلاره ولی توی فلایرهایی که همه جای شهر کنار خیابونها وجود داره کوپنهایی هست که با ارایه اونها میتونید بلیط رو ده دلار بخرید. زمان لازم برای بازدید از این باغ حدود نیم ساعته.





بعد به خانه و موزه ارنست هِمینگوی رفتیم. همینگوی یکی از بزرگترین نویسندگان جهانه که برنده نوبل ادبیات شده. آثاری مثل «پیرمرد و دریا»، «زنگها برای که به صدا در می‌آیند»، «برفهای کلیمانجارو» و دهها اثر دیگه رو نوشته که بسیاری از آثارش به فیلم تبدیل شدند.



همینگوی علاقه زیادی به گربه داشته و همیشه در خونه تعدادی گربه نگهداری میکرده. هنوز هم در خونه چندین گربه زندگی میکنند. یک قبرستون مخصوص گربه های همینگوی هم در حیاط منزل وجود داره.



ورودی نفری 14 دلاره که شامل راهنما هم میشه. بازدید حدود یکساعت زمان میبره. ولی به نظرم نسبت به انتخابهای دیگه زیاد جالب نیست و میتونید بیخیالش بشید. مگر اینکه عاشق همینگوی باشید.



بعد به بار Willie T's رفتیم. یک بار که تمام دیوارها و سقفش با اسکناسهای مختلف یادگاری از مشتریها کاملا پوشیده شده. به طوری که در بعضی قسمتها چندین و چند لایه اسکناس روی هم قرار گرفتند.



برای ناهار ارزون‌قیمت Garbo's Grill رو پیشنهاد میکنم که همبرگرش خیلی خوبه. حدود ده دلار قیمت داره و میز و صندلیهاش در فضای باز زیبایی چیده شده.



معروفترین خیابون این شهر Duval Village نام داره. خیابونی که دو طرفش مغازست و توی پیاده‌روها پر از توریستهائیه که خیلیهاشون لباسهای خاص و جذاب(!) پوشیدند.



درصد بالای همجنسگراهای مرد و زن در این شهر و به خصوص این خیابون مشهوده. چیزی مثل گِی‌ویلیج مونترال.
مکان توریستی دیگه Malloy Square هست. اسکله و بندری که عصرها محل تجمع توریستهاست چون غروبهای زیبایی داره.
روزی که در این شهر بودیم وسط زمستون بود ولی دمای هوا در این شهر گرمسیری حدود بیست درجه بالای صفر بود. همون روز دمای مونترال سی درجه زیر صفر بود. یعنی بیش از پنچاه درجه اختلاف در یک زمان فقط با چند ساعت پرواز. فکر کردم چقدر خوب میشد اگر ما هم میتونستیم مثل عشایر ییلاق و قشلاق کنیم :)
بعد از ظهر به میامی برگشتیم. ماشین رو تحویل دادیم. سر راه از مغازه Republic نزدیک خونه یکمی خرید کردیم و برگشتیم به پایگاهمون :)